Ketemu Suwiraning Daging (Bag 08)

Ketemu Suwiraning Daging (Bag 8)

Dhek emben pak Sumbodo pemboronge pancen rawuh, ning eman Harjanti nembe blanja, dadi ora weruh. Ngerti-ngerti wis wiwit pasang fondasi kuwi. Pirsa putrine ngolak-alik gambar calon toko sing lagi arep digawe kuwi, rama Menggung ndangu :

?Andak kowe bisa maca gambar kuwi ndhuk ?? Wangsulane Harjanti karo ngguyu :

?Wah …. ha inggih jelas mboten, rama, tiyang sanes bidhangipun. Paling mboten, ingkang gambar rak sampun pinitados pemborongipun punika. Temtunipun sak mboten-mbotenipun temtu sampun Insinyur, rama.? Rama Menggung gumujeng njur ngendika :

?Tepat olehmu mbedhek ndhuk, pancen iki gambarane insinyur mudha putrane pak Sumbodo.?

?O … ngaten ta rama, dados rama sampun mundhut pirsa ??

?Uwis ndhuk, pak Sumbodo ngendika yen kabeh putrane telu, emane sing loro ora ana nalika isih bayi. Iki putra ragile kakung, sing gelare Ir, lagi wae disandang telung taun kepungkur. Jare biyen kuliahe neng Jakarta. Saiki entuk gaweyan ya neng kana, ning njur kerja sama kara bapake. Dadi sing nggambar kuwi putrane, sing mborong bapake.?

?Wah yen ngaten hebat inggih, rama,? ature Harjanti ngalembana.

?Iya ndhuk, pancen wong urip kuwi yen kebeneran uripe, prasasat suket godhong dadi rewang. Ning kosok baline, yen arep rekasa ya suket godhong dadi musuh.?

?Inggih rama, mila wontenipun kita punika namung mbudi daya utawi usaha.?

?Bener ndhuk, perkara mengko, mung Gusti kang Murbang dumadi sing nemtokake. Bapa lan putra kuwi njur meneng, ketungka tekane pak pos sing arep nglebokke surat ing kotak dalem Katumenggungan, sing banjur di playoni Artanti ditampani. Sawise dideleng alamate banjur nyedhaki keng ramane karo matur :

?O … serat saking paman Menggung, rama,? ature Artanti karo ngaturke layang. Bareng layang dibukak lan pirsa surasane nuli ngendikane :

?Ndhuk Tanti, iki aku karo ibumu diaturi ngetan karo rama pamanmu, jare arep ngersakke rembugan karo rama.?

?Lha inggih kasinggihan rama, dhasar rama ibu sampun sawetawis dangu mboren tuwi. Temtunipun rak sampun sami kapang.?

?Mesthine ya ngono, ndhuk. Yoh wis, suk emben aku karo ibumu tak mrana.? Rama Menggung banjur mlebet dalem, dene Tanti nylingkar mlebu ndhapur nggoleki mbok Ginah. Sidane tenan, ngepasi dina Minggu, rong ndina sawise nampa layang, rama Menggung Widyodiningrat sarimbit sida tindak Bojonegara di dherekake Harjo, sing sawise ndherekake njur tolak bali menyang Sala. Dene rama Menggung sekalihan ngersakke nyare … embuh nganti pirang ndina lawase.

Jroning ati Wara Artanti bungah, dene bakal ana kebebasan luwih akeh kanggo saya nyedhaki Harjo kekasihe. Dene mbok Ginah lan pak Darno, ….gampang. Merga wong loro kuwi rak tansah ketungkul nglethek karo gaweyane. Wiwit sore, udane nggrejih, mula sawise rampungan asah-asah lan ngangeti sayur, mbok Ginah mlebu kamare, njur turu. Pak Darno mono ora mesthi, sok-sok turu neng toko nggelar kasur busa, kadhang neng bangunan mburi sing durung sampurna dadine. Pokoke dheweke bebas sasenenge neng ngendi olehe bakal nyelehke awak.

Wara Artanti nonton TV neng dalem ageng, ning pikirane tukuju marang Harjo, priya kekasihe. Gandheng ora bisa ngampah notoling ati, mula TV dipateni, nuli alon-alon menyat tumuju lawang…., bukak lawang dalem ageng marani kamare Harjo. Liwat lubang angin-angin, kamare isih katon padhang, nandhakke yen Harjo isih melek.

Kanthi ngati-ati nyedhaki lawang banjur nothok lirih. Sing ana njero sajake krungu, ketara banjur keprungu kumleseting sikil tumuju lawang, lan let sedhela lawang menga. Wara Artanti gage mempelake driji ing lathine tandha akon meneng. Harjo tanggap. Bareng kekasihe wis mlebu kamar, lawang katutup, Harjo terus ngrangkul bendarane ya kekasihe kuwi kenceng. Dene Artanti ya njur ngekeb lan nyendhekake sirahe ing dhadhane Harjo. Tembunge Harjo sing mung keprungu kumlesik ing kupinge kuwi :

?Yah mene kok durung sare, jeng ??

?Durung kakang, dalem ageng sepi, pikiranku njur kepingin mrene wae.?

?Oh ngono ta jeng.? Wangsulane Harjo saya ngencengi ngrangkule karo ngarasi bendarane kebak ngreget. Wong loro dade senggoyoran…., wusana lelorone banjur tiba ing dhipan. Kanggone Harjo tiwas kebeneran, mundhak saya mapan anggone ngarasi lan nguleng-uleng kekasihe ngesok tresna. Wara Artanti nglenggana kebak pasrah, kaya nguja apa kekarepane Harjo sing lagi kemaruk ngarasi kuwi.

Kegawa jejering abdi, sing wiwit cilik wineleg ing wewarah kantaman, sawise rumangsa marem nelakake trensane, Harjo njur kandha :

?Jeng wis marem ta ?, saiki sare ya ? Percoyoa ta jeng, aku tetep tresna neng panjenengan.? Artanti mesem karo mithes irunge Harjo. Sejatine ing atine Artanti isih ana rasa durung tutug, ning kanthi tembunge Harjo, dheweke krasa yeng Harjo pancen temen-temen tresna lan njaga kasucening dhirine, mula gage wangsulane :

?Iya kakang, pratelaning tresnamu kena tak enggo sangu turu.? Harjo banjur ngrengkuh kekasihe kebak asih ditangekake. Artanti tanggap, mula sawise ngaras Harjo, banjur ngadeg, tumuju lawang karo kandha:

?Wis ya kakang, sesuk ketemu maneh.? Karo nyiwel pipine Artanti, Harjo manthuk-manthuk mangsuli

?Iya jeng.?

Wengi-wengi sabanjure, janji wis sepi Artanti mesthi teka ing kamare Harjo kangen-kangenan ngesok tresna.

Saiki Artanti yen mangan ora ana kancane ora enak. Mula sasuwene rama ibune tindakan, Artanti mesthi mangan neng ndhapur njakuk dikancani mbok Ginah. Pengganggepe wis kaya mbokne dhewe. Esuk nalikane bubar sarapan, tilpun keprungu muni banter. Harjo sing lungguhe cedhak dhewe karo meja tilpun nuli ngadeg lan ngangkat.

?Halo …, o nun inggih kula piyambak, Harjo.? Sawise meneng sawetara ngrungokke swara saka adoh kana, banjur mangsuli :

?Inggih-inggih sendika dhawuh rama.? Gagang tilpun banjur katutup. Kandane Harjo katujokake marang sing padha lenggah :

?Anu …. Rama Menggung sekalihan sesuk kondur ….., dhawuh mundhut dipethuk.? Mbok Ginah gage nanjih :

?Dadi sesuk wis ngersakke kondur ta, le??

?Iya mbok, dadi pas seminggu ana Bojonegara.?

?Becike budhala esuk wae, le, supaya kepenak lakumu.? Pakone mbok Ginah.?

?Ngono ya becik mbok.? Wara Artanti sing wiwit mau krungu ora sambung gunem, awit ngerti yen Harjo bakal ewuh anggone bakal mangsuli. Yen ora basa piye, krungu mbokne, ning nek basa, Artanti cetha emoh dibasani. Dadi saiki yen omong kudu sarwa mikir. Mula bareng ngerti Harjo mlebu garasi, Artanti nututi. Bareng wis cedhak nyangklek njur lagi takon :

?Dadi rama ibu sesuk wis kondur ta kakang ??

?Iya, jeng, mesthine wis tutug anggone pada kangen-kangenan, wong suwe ora kepanggih.? Metu saka garasi Artanti mlebu dhapur, mbok Ginah gupuh nyedhaki nyuwun pirsa.

?Kagem mapak rama ibu, prayoginipun mbenjang masak punapa inggih ndara jeng??

?Wista mbok, sak karepmu. Yen saka tindakan, ibu kuwi remene sayur sing seger. Sayur sop, apa bobor, angger mangsaanmu mbok, rama ibu mesthi kebeneran lan cocok.? Kandhane Artanti nggedhekake atine mbok Ginah, sing banjur lunga karo ngremeng seneng.

?Ah …. ndara jeng kuwi mesthi ngono hlo.?

?Awan kuwi Harjo ngontrol mesin mobil kanthi tliti, diresiki, di nis-nis dilapi nganti gilap, sing esuke bakal kanggo methuk bendarane. Kaya padatan sawise tutup toko, bocah loro kontrol pembukuan dina kuwi mungguh pepayon lan dagangane. Kabeh tansah tinemu beres. Pak Darno sawise kontrol kunci-kunci lawang lan mbenak-mbenakake dagangan, kaya adat saben ya njur metu ninggalke toko, embuh olehe ngaso nyelehake awak. Bareng mung keri wong loro, Artanti kandha :

?Kakang, rama ibu mesthi rena yen mirsani pembukuan, kanyata mundhak dina saya mundhak akeh bakul-bakul sing padha dadi langganan.?

?Jeng, sliramu pirsa, yen tutup buku pendhak bulane, entuk-entukane bebathen ora baen-baen. Bebaten telung sasi wae wis kena kanggo gawe toko lan ngisi dagangan sing bisa didhasarake.?

?Iya kakang, aku ngerti, ning nyambut gawe mono ora perlu ngangsa mundhak kemrungsung neng ati. Kakang, iki mau kabeh ora lepas saka pambudidayamu sing ulet lan tlaten.?

?Ning rakya ora kleru ta jeng, wong mbesuke ya sliramu sing kagungan.?

?Ah ya ora mung aku dhewe kakang, ning bareng kakang Harjo sing ngrewangi cikal bakal lan lara lapa.?

?Ya muga-muga wae, jeng, Gusti paring idi, aku ing sisihmu kanggo salawase.?

?Iya kakang.? Karo mangsuli ngono mau, Artanti nyedhak nglendhot aleman ing bebahune jaka ngganteg sing pideksa kuwi. Tinampan ing tangan prakosa, karangkul kapepetake ing dhadhane. Wong loro rumangsa bagya mulya sing tanpa upama. Sajroning kekeban Harjo kandha :

?Jeng, mengko njur sare wae ya, ora usah rawuh kamarku. Aku ya njur tak turu, merga aku sesuk kudu tangi mruput sida mapak rama ibu.? Artanti mung manthuk. Bocah loro njur runtung-runtung metu, nginep lawang toko, liwat koridor tumuju dhapur ing sisihe garasi. Dhapur wis sepi, Artanti nyoba nduwa kamare mbok Ginah wis kancingan. Saka dapur Harjo terus tumuju ing kamare, Artanti ngetutke.

Harjo gumun, sing kudune Artanti, ngiwa langsung mlebu dalem ageng, kok terus ngunyluk ndhisiki Harjo mebu ing kamare. Bareng wis tekan kamar, Harjo takon lirih :

?Piye jeng ??

?Ha ya ora piye-piye ta kakang. Aku rak ora teka neng kamarmu saka dalem ageng, ning aku saka toko ngetutke kakang.?

?Ah kuwi jenenge ya padha wae. Karepku, sliramu kuwi terus tak ature sare.? Kandhane Harjo.

?Yoh wis kakang aku tak turu.? Kandha ngono Artanti karo nggletak ing peturone Harjo. Harjo dadi geli lan ngguyu. Ketok banget yan Artanti pancen wegah pisah karo dheweke. Karo ngaras lathine terus ngelus bathuke, Harjo kandha :

?Dhiajeng, awake dhewe wis prasetya padha dene tresna sing mbesuke bakal nyawiji, ning aja nekat ngene iki. Aku jeng, seng ribet. Aku kuwi mung abdimu, sing ndherek rama ibumu. Aku kudu bisa gawe renane rama ibumu nganti aku kanggep ing ngarsane. Kanthi iki aku lagi golek dalan kanggo ngayuh sliramu supaya dadi batihku.?

?Wah yen carane kaya ngono kesuwen kakang,? kandhane Artanti munggel guneme Harjo sing durung rampung. Harjo judheg, njur piye dheweke kudu tumindak ? Kanggo nyapih kekasihe, wusana kandhane :

?Ya wis ta jeng, perkara iki dipikir sesuk karo mlaku, saiki jeng Tanti sare dhisik, aku ya tak njur ngaso.?

?Iki aku rakya wis mapan turu ta kakang ?

?Jeng, sing tak karepke kuwi rakya njur mapan mlebet dalem angeng kana.? Tanti meneng mbegegek. Harjo njur ngrayu :

?Jeng yen sliramu sare kene, aku wedi yen konangan simbok.? Karo aleman Artanti kandha :

?Yoh wis ta kakang, aku gelem ngalih ning janji mbok bopong tekan kamarku.? Harjo gumun semu ribet atine, kok semono alemane Artanti marang dheweke, kaya-kaya kok jan emoh pisah. Sanalika atine luluh. Tanti diaras lembut. Lawang dibukak, kahanan sepi, mula alon-alon Tanti dibopong digawa ing kamare, kebak ing pangati-ati. Tangane Artanti ngrangkul kenceng ing gulune kekasihe. Tekan kamar dalem angeng, Tanti diturokake. Sepisan maneh diaras, rekane njur arep metu bali neng kamare. Ning tangane Artanti tetep nyikep ngrangkul kenceng awake Harjo. Harjo kumlesik lirih ing kupinge :

?Wis ya jeng, aku tak ngaso turu, sesuk ndhak kerinan.? Turu kene wae, kakang, sesuk tak gugah. Neng kene rak ora ana sing diwedeni, simbok ora bakal ngerti.?

?Ning rasaku tetep wedi, jeng.?

?Ra perlu wedi kakang, aku sing akon.?

Ana candhake

?

This entry was posted in Crita Remaja. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>